آغاز ماه ربیعالاول، ایام حساسی است که موضوع وحدت بین شیعیان و اهلسنت اهمیت مضاعفی پیدا میکند. در همین برهه حساس بود که خبر نامگذاری هفتهای به نام برائت از سوی شورای سیاست گذاری شبکه جهانی امام حسین(ع) که به آیتالله صادق شیرازی و جریان اطراف وی منسوب است، مطرح شد. خبری که بوی تفرقه و فتنه میداد. آنها قصد داشتند با ایجاد موجی نامبارک در بین هیئتها، مقاصد خویش را دنبال کنند.
در بخشی از بیانیه این شورا آمده بود:
«روز نهم ربیع الاول طبق فرموده اهل بیت علیهم السلام روز غدیر ثانی نامگذاری شده است و این تعبیر حکایت از اهمیت دو موضوع تولی و تبری در مکتب اهل بیت دارد و حاکی از آن است که تبری و تولی به عنوان مکمل یکدیگر بایستی مورد توجه قرار بگیرد از این رو بر خود لازم میدانیم که از روز نهم لغایت 15 ربیع الاول را به عنوان هفته برائت نامگذاری کنیم تا ازاین شبکه مقدسه پیام برائت از دشمنان خاندان رسالت را با اتکا به عمل معصومین به جهان صادرنماییم.»
چه جریانی در پس این اقدامات نهفته است؟
یکی از افراد مهمی که نقش محوری در این جریان ایفا میکند، روحانی جوانی به نام «یاسرالحبیب» است که گفته میشود داماد سید مجتبی شیرازی برادر آیت الله سید صادق شیرازی است. مجتبی شیرازی،روحانینمای هتاکی است که بارها به طور مستقیم به رهبر معظم انقلاب توهین کرده و به همین دلیل جرات ندارد در مجامع عمومی ظاهر شود. یاسرالحبیب، معروف به «شیخ خوشپوش انگلیسی» است و سعی دارد خود را سینهچاک تفکرات شیعه و دشمن درجه یک وهابیت نشان دهد و البته بر هیچ فرد اهل بصیرتی پوشیده نیست که وی تمام قد در خدمت تفکرات انگلیسی است و تمام اقداماتش باعث وهن تشیع میشود. سید حسن نصرالله درباره این فرد تعبیر دقیقی به کار برده و فرموده است: "شخصٌ شیعیٌ غیرُ معروفٍ عند الشیعة أساساً"
یاسرالحبیب در برنامه تلویزیونی فدک
الحبیب در سال 2010 مطابق با رمضان 1431 برای نخستین بار اقدام به برگزاری علنی مراسم جشنی بمناسبت سالروز وفات عایشه، همسر پیامبر(ص) نمود که انتشار خبر آن، منجر به برانگیخته شدن خشم اهل سنت در دنیا شد. وی نه تنها دست از این اقدامات بر نداشته، بلکه مواضع خویش را در مورد عایشه در یک کتاب منتشر کرد. کتاب یکه عنوانی بسیار زشت و ناپسند داشت. او مدعی شده بود که کتابش با استقبال بینظیری از سوی صاحبان نظر مواجه شده و برخی کتابش را «کتاب قرن» نامیدهاند. مطلبی که تا به امروز هیچ تأییدی نداشته است. وی با استمرار حرکت خود، اقدام به برپایی مراسمات جشن در سالروز منتسب به مرگ خلیفه دوم نمود و در اقدامی عجیب این برنامهها را بصورت زنده از شبکه ماهوارهای خود منتشر ساخت. اقدامی که تعجب بسیاری از مسلمانان در فرق مختلف اهل سنت و شیعیان را به همراه داشت.
عکس اقتدای یاسرالحبیب به مجتبی شیرازی
پاسخ کوبنده رهبر انقلاب به منحرفان
پس از این اتفاقات رهبر معظم انقلاب در پاسخ به استفتایی از سوی علمای شرق عربستان، با صدور فتوایی هر گونه اهانت به نمادهای اهل سنت از جمله همسران پیامبر را حرام اعلام کرد و این آغازی بود بر مخالفت علنی الحبیب با جریان شیعی مستقر در جمهوری اسلامی ایران، عراق، کویت، بحرین، عربستان سعودی، عمان، یمن و سایر جوامع شیعی در کشورهای منطقه.
تکفیر اهل سنت و تکفیر شیعیان و مراجع عظام
الحبیب که تا این زمان بیشتر درگیر مناظرات و نامهنگاری با علمای وهابی و بخشی از اهل سنت بود با توجه به موضعگیری منفی علما و مراجع شیعه علیه وی، ناگهان لبه حملات و انتقادات خویش را به سوی طیفی وسیع از علمای شیعی کشاند و در این راه، هر روز، چهرهای جدید از میان علمای شیعه را هدف گرفت. به گونهای که در موارد بسیاری آنها را تا حد کفر و خروج از دین تکفیر نمود. او با انتقاد از نگرشهای عرفانی طیفی از علمای شیعه مانند حضرت امام خمینی، علامه طباطبایی، آیت الله بهجت، آیتالله سیستانی، آیتالله حکیم و سایر مراجع بزرگ شیعه در کشورهای منطقه و ... همگی ایشان را منحرف خوانده و بعلاوه حملات شدیدی را بر ضد شهید آیت الله محمد باقر صدر انجام داد و در گفتاری ناپسند مدعی شد که ایشان در حالی از این دنیا رفته که از مذهب تشیع خارج شده بود
محل حسینیه، شبکه ماهوارهای و اقامت یاسر الحبیب در انگلیس، در روستایی به نام فولمر
.
الحبیب همچنین ضمن فاسق قلمداد کردن سید حسن نصرالله طی سخنانی گفت که اگر بن لادن و قرضاوی مجاهد هستند، سید حسن نیز مجاهد است. و او را به دلیل تبعیت از علمای شیعه، گمراه خواند. یاسر الحبیب اگرچه در قبال مرجعیت آیت الله سیستانی در روزهای ابتدایی فعالیتهایش بسیار محتاطانه سخن میگفت اما هر روز به جسارت خویش در قبال ایشان نیز افزود تا اینکه در نهایت از عباراتی بسیار سخیف و ناپسند در قبال ایشان استفاده کرد. او بعد از ابراز این اظهارات سخیف، مدعی شد که آیتالله سیستانی توجهی به نگاههای نسل جدید تشیع نداشته و عنقریب است که شاهد طغیان تشیع بر ضد مرجعیت باشد
